درک مسئله کلید حل مسئله

ظریفی می گفت : ضریب هوش ( ژاپنی ها) یک است و ضریب هوشی ما (ایرانی ها ) سه .

داشت شعف و شادمانی از این مزیت ملی سراپای وجودم را می گرفت که با شنیدن ادامه مطلب چرتم پاره شد.

اما اگر دو نفر ژاپنی برای انجام کاری کنار هم قرار بگیرند جمع ضریب هوشی اشان می شود دو ، ولی در همین وضعیت مشابه حاصل جمع ضریب هوشی دو ایرانی می شود صفر.

احتمالا این داستان کوتاه را شما هم شنیده اید و از خود پرسیده اید – راستی چرا ؟

بدیهی است پاسخ به چنین سئوالی بدون آسیب شناسی تاریخی این پدیده مخرب جز بر بستر زمینه های جامعه شناختی و روان شناختی انسان ایرانی تن به منطق نمی دهد .

اجازه بدهید به دلیل گستردگی موضوع و نیاز مبرم آن به برخوردی ایجابی اغنایی این مسئله مهم را فقط در مرحله 'طرح بحث ' مطرح کنیم و با چند اشاره به اهمیت مواجه مسئولانه فعالین حوزه ی مدیریت در کشور با چنین معضل پیچیده ای بپردازیم .

با فرض این که همه ما تحلیلی علمی و اصولی از موضوع مورد بحث داشته باشیم و اگر قائل باشیم که :'درک مسئله کلید حل مسئله است'

تک تک ما در برابر آینده کشورمان که از این رهگذر بدلیل فقر فرهنگی آسیب های جبران ناپذیر را تحمل کرده است مسئولیم .

شان و جایگاه مدیران دلسوز جامعه در حال توسعه ما شایستگی آن را دارد که به عوض تعارضات فردی ، تک روی و گریز از کار گروهی و عناد با منافع مشترک به همگرایی ، هماهنگی و هم اندیشی و تعامل با هدف رسیدن به هم افزایی گروهی بیاندیشند.

حقیقت تلخ پشت این واقیعت موجودیت انسان را ناپسند و مشوش می نماید.

لذا ، آنچه به مانند چراغی فرا راه آینده نور می افشاند بی گمان دیگر ( گذشته چراغ راه آینده نیست ) بلکه خرد جمعی است که ریشه در تعامل و تفکر مسئولانه دارد.

چرا که سایه سنگین قدرت طلبی فردی مدام و مکرر از قدرت جمعی ما می کاهد . اگر آگاهانه و شفاف به منافع جمعی نیاندیشیم و باور نداشته باشیم که من زمانی برنده ام که تلاش کنم تا شما ببرید ، متاسفانه تا همیشه بازنده خواهیم ماند.

در این شماره می خوانیم :
سرمقاله
سخن سر دبیر

گزارش